چگونه به فرزندمان احساس امنیت کنیم پدر و مادر صدایتان را بلند نکنید!


کودکان به امنیت و آرامش نیاز دارند و والدین مسئول ایجاد این احساس هستند. آنها در محیطی آلوده به جنجال، تهدید، وحشت، دعوا، لجبازی و لجبازی می آیند و اولین ضربه این رفتار بد، خود والدین خواهند بود.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دیارمیرزا به نقل از فارس، تصور کنید روزی همسرتان عصبانیت خود را کنترل می کند و سر شما فریاد می زند، حالا تصور کنید او سه برابر شماست و در حالی که فریاد می زند روی شما خم می شود. تصور کنید که برای غذا، سرپناه، ایمنی و محافظت کاملاً به او وابسته هستید و او منبع اصلی عشق، امنیت، اطمینان و دانش شما در مورد دنیای اطرافتان است.

حالا تمام احساسات بالا را اضافه کنید و آن را ۱۰۰۰ بار بزرگ کنید. این همان چیزی است که در درون یک کودک اتفاق می افتد اگر او را سرزنش کنید. یا حتی اگر سر کودک فریاد نزنید و با هم دعوا نکنید، چنین فاجعه ای برای احساس امنیت و عشق کودک به شما و دنیای خودش رخ می دهد. بنابراین اثرات منفی این رفتار بسیار است.

در صحنه بعدی مادر اخم کرده و پدر لبخند می زند. این فرمانده دستور حمله و دیگری دستور عقب نشینی می دهد. در این صورت فرزند شما درست و غلط را تشخیص نخواهد داد. این تعارض یعنی دوگانگی در شیوه فرزندپروری والدین، چیزی جز ناامنی در کودکان ایجاد نمی کند و این مشکل باعث ایجاد اضطراب در کودکان می شود.

مهم ترین کلید برای تربیت کودک سالم این است که او احساس امنیت کند. والدین باید سعی کنند بدون تربیت موجودی متخاصم، لجباز و شکسته که دائماً با همه در حال جنگ است، احساس امنیت را در کودک ایجاد کنند. اما چگونه؟

یک عامل کلیدی در ایجاد امنیت در کودک، رابطه والدین و فرزند است. نوزاد در ۱۸ ماه اول فقط مادر را می شناسد و همه چیز را جزئی از مادر می داند. در طول هجده ماه دوم، پدر به عنوان نماد اقتدار و قانون بین مادر و فرزند قرار می گیرد و از سه سالگی خانواده یعنی پدر و مادر در کنار هم منبع امنیت کودک هستند. در این سال های حساس، رابطه والدین باید سرشار از مهربانی، آرامش و شادی باشد.

البته نباید به ایده آل فکر کنید، اختلاف نظرها و مشاجرات بین همسران رایج است، نکته اصلی این است که چند وقت یکبار، چه مدت و چگونه با آنها برخورد کنید. اگر پدر به خشونت فیزیکی و کلامی گرایش داشته باشد و مادر با سرکوب یا خشونت بین فردی پاسخ دهد، احساس امنیت کودک کاهش می یابد. صرع در روابط بین والدین یکی از عوامل اصلی ایجاد ناامنی در کودکان است.

فرزندان خود را در آغوش بگیرید

طبق تحقیقات روانشناسی، نوزادانی که در حالی که گریه می کنند در آغوش گرفته می شوند، احساس استقلال، کنجکاوی و امنیت بیشتری می کنند. بنابراین احتمالاً این عبارت را زیاد شنیده اید، یعنی (اینقدر او را در آغوش نگیرید، یا او را در آغوش نگیرید، او بغل می شود). اما برخلاف تصور قبلی، فرزندتان را به اندازه‌ای که نیاز دارد در آغوش بگیرید تا او احساس امنیت، آرامش و دوست‌داشتن کند.

سارا رحیم زاده روانشناس کودک در این باره می گوید: والدین مهم ترین و مهم ترین امنیت در زندگی کودکان هستند. اگر رفتار والدین نشان دهد که کنترلی بر زندگی کودک ندارند، روند بی اعتمادی و عدم اطمینان در زندگی کودک آغاز می شود. با این حال، کودکان به طور طبیعی به مرزها حمله می کنند زیرا باید بدانند که مرزها وجود دارد و افرادی هستند که می خواهند امنیت آنها را تضمین کنند.

بنابراین وظیفه ما به عنوان والدین این نیست که فرزندی خاص بسازیم، بلکه وظیفه ما این است که به کودکان مکانی پر از عشق، امنیت و ثبات بدهیم تا هر کودکی با شخصیت غیرقابل پیش بینی بتواند در آن محیط رشد کند.

برخی از مهم ترین راه حل هایی که می توان برای ایجاد احساس امنیت در کودکان انجام داد را مرور می کنیم:

۱- پدر و مادر صدایتان را بلند نکنید!

وقتی والدین صدایشان را بلند می کنند، بچه ها احساس ناامنی می کنند. رحیم زاده در این خصوص می گوید: والدینی که برای فرزندان دعوا می کنند خطری برای مادر محسوب می شوند، فرزند ما نسبت به مادر ترس و نگرانی نشان می دهد، اما نمی تواند پاسخ دهد، بنابراین یکی از حقوق مسلم کودک تامین امنیت است. برای اطمینان از امنیت روانی کودک، اعتماد به تداوم ایمنی مادر بسیار مهم است.

کودکان باید احساس امنیت و آرامش کنند و والدین مسئول ایجاد محیطی آرام در خانه هستند. آنها در فضایی که به جنجال، تهدید و ترور آلوده است، سرسخت و لجباز می شوند.

۲- نیازهای کودکان را نادیده نگیرید

کودک موجود خارق العاده ای است که به عشق و محبت نیاز دارد و این بزرگترین نیاز اوست. آرزوهای کوچک او را به راحتی نادیده نگیرید. پاسخ به این نیازها پاسخ به ایمنی کودک است. کودکان بیشتر از آنچه ما فکر می کنیم می فهمند. پس مطمئن شوید که آنها به ظاهر و مهربانی ما پاسخ می دهند.

۳- از حریم خصوصی کودکان محافظت کنید

رحیم زاده درباره اهمیت حریم خصوصی کودکان به ویژه در سنین نوجوانی می گوید: مادری که سعی می کند چیزی در کیف فرزندش پیدا کند، در واقع امنیت کودک را به خطر می اندازد و اگر بخواهد چیزی را پنهان کند، کودک را در چاله های امن می گذارد. اما اگر حریم خصوصی را حفظ کنیم و از کودکان بهتر مراقبت کنیم، امنیت آنها بهتر تامین خواهد شد.

پس هیچ قاعده کلی برای پدر و مادر خوب یا فرزند خوب بودن وجود ندارد جز اینکه محبت و احساس امنیت برای داشتن فرزندی سالم و شاد داشته باشیم. به سخنان او گوش دهید و او را تشویق کنید.

۴- با حضور خود آرامش را برای بچه ها به ارمغان بیاورید

اگر فرزند خردسالی دارید که مدام شما را دوست دارد، به او نزدیک باشید. حتی اگر در اتاق دیگری هستید، با او صحبت کنید و به او نشان دهید که آنجا هستید و احساس امنیت و آرامش کنید.

۵- لحن صدای خود را کنترل کنید

رحیم زاده می گوید: «کودکان به شدت نسبت به صدای والدین خود حساس هستند و نسبت به لحن صدا احساس امنیت یا ناامنی می کنند. لحن صدای شما هنگام صحبت با فرزندتان بسیار مهم است زیرا نشان می دهد که آیا شما طعنه آمیز، عصبانی هستید یا خیر. ملایم یا تشویق کننده

اگر شما از آن دسته والدینی هستید که فرزندتان را تهدید می کنند و به او می گویند در محیط دیگری به خانه بروید، این کار را انجام دهید، آن کار را انجام دهید، باید بدانید که احساس امنیت خانه و خانواده را از فرزندتان می گیرید. زیرا خانه باید محل امنی برای استراحت کودک باشد».

۶- کودکان را از دیگران نترسانید

گاهی اوقات برخی از والدین باعث ترس کودکان از مردم، حیوانات یا اطرافیان می شوند که می تواند باعث شود کودکان احساس کنند که دنیا مکانی ناامن است، آنها نباید کاملاً از همه بترسند، دنیا مکانی ناامن است و مردم هم هستند. همه چیز بد است، پس کاری کنید کودک احساس امنیت کند و او را از دیگران نترسانید.

۷- مهمترین عباراتی که به کودک احساس امنیت می دهد

رحیم زاده عباراتی را بیان می کند که به کودکان احساس امنیت می دهد:

“من اینجا هستم، تو را در آغوش می کشم”

“من اینجا هستم و نمی گذارم صدمه ببینی.”

“من اینجا هستم. می شنوم. به من بگو چه می خواهی. لازم نیست برای جلب توجه من فریاد بزنی و گریه کنی.”

“من اینجا هستم، شما آرام باشید.”

“من اینجا هستم، می توانید به من اعتماد کنید.”

بالاخره امروز ما و فرزندانمان باید احساس امنیت کنیم. اطمینان داشته باشید که محیط زیست امن است و همیشه از ما مراقبت می شود. هنر فرزندپروری این است که تا حد امکان محیطی امن برای کودکان ایجاد کنیم و این دایره امن را بزرگتر کنیم، نه ناامن و کوچکتر. خانه ما امن نیست، همه درگیر هستیم و طبیعی است که فرزندمان در آینده از این محیط فرار کند. پس چه بخواهیم و چه نخواهیم باید محیط را ایمن کنیم و نیازهای کودک را برآورده کنیم.

برای حفظ امنیت فرزندتان چه می کنید؟

به اشتراک بگذارید